Zawsze byłem optymistą i szczęśliwie w tej kwestii niewiele się zmieniło. Dziś jednak wiem, że mój „apetyt na życie” z pewnością nie byłby tak intensywny, gdyby nie przeżycia, jakich miałem okazję doświadczyć. Z chorobą Leśniowskiego - Crohn’a „przyjaźnię się” od 2002 a do grona nieszablonowych zjadaczy kalorii dołączyłem w 2008 roku i od tego czasu przebywam na żywieniu pozajelitowym.

Do stowarzyszenia dołączyłam w 2012 roku ze względu na żywienie pozajelitowe córki. Emilka jest żywiona w ten sposób praktycznie od urodzenia - skręt jelit i ich usunięcie uniemożliwia jej odżywianie w tradycyjny sposób. Pomimo piętrzących się problemów Emilka zaraża entuzjazmem i nie traci "Apetytu na życie".